به نام خداسلام خدا رو شکر این روزا داره انقدر سرم شلوغ میشه که بعید میدونم به دنیای مجازی و این حرفا بتونم رسیدگی کنم. شما رو مهمون میکنم به خوندن یه شعر از دوستم «صابر»: شنبههای «از» پیشدار تکرار امرار معاش روز از نو روزی از هیچ در انتظار تغییر دریچهای از امید روبهرو باز است ولی کلید گذر از آن فقط خواستنت باشد و بس «ژرف آژنگ» آگهی: اسم من میرزا نیست. رفیق قابریک هستم. رفقی که از اول تا آخر باهاش خواهد بود. نه تا حالا رنجوندمش و نه عذابش دادم. همیشه همونی بودم که خودش خواسته. خودشم میدونه اینا منت نیست، دارم وظایفم رو در قبال صابر انجام میدم، همین :)